Bugün 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü. Neden böyle olmuş, nasıl olmuş, kim bu günü bulmuş gibi soruları kimse sormasın. İşin doğrusu bunlara değinmeyeceğim bile. Merak eden varsa ‘Google’a girsin öğrensin.
Neden, nasıl ve niçin olursa olsun işte senede bir gün hatırlanmamızı sağlıyor bu da bizi gazeteciler olarak mutlu ediyor. Gerisi de beni çok ilgilendirmiyor.
Herkesin “gazeteci” olduğu günümüzde, işin garip tarafı gazeteciler de “gazeteci” tanımını yapamıyorlar. Halbuki gazeteci tanımı basit. Bunu yasa şöyle tarif etmiş: “Basın İş Kanunu'na Tabi Olan Kişiler; 5953 sayılı Basın İş Kanunu'na göre, Türkiye'de yayınlan gazete süreli yayın, haber ajansları, fotoğraf ajanslarında ücret karşılığı çalışan her türlü fikir ve sanat işçisine “gazeteci” denilmektedir.”
Gazetecinin iş tanımı da şöyledir: “Haberleri dürüst, etik ve tarafsız bir şekilde araştırma, belgeleme, yazma ve sunma ile görevli meslek profesyonellerine verilen unvan.”
Bu tanımlara bağlı olarak Cumhurbaşkanlığı İletişim Başkanlığı, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın onayıyla gazetecilere basın kartı veriyor. Gazeteciler yaptıkları görev itibarı ile ve de taşıdıkları Cumhurbaşkanlığı onaylı basın kartıyla gazeteciler, kamu görevlisi olarak görev yapıyorlar.
Buraya kadar hiçbir sorun yok. Sorun buradan sonra başlıyor. Cumhurbaşkanı’nın onayladığı basın kartını devletin görevlilerine anlatmak zorunda kalıyorsunuz, anlatabilirseniz.
Tabii ki bunda gazetecilerin de mesul olduğunu unutmuyorum ama hani bir laf vardır ya “Ağacı kesen baltanın sapı da ağaçtandır” diye, aynen bunun gibi gazetecileri kötüleyen kişilerin başında da maalesef gazeteciler gelir. Gazeteci beceriksizdir. Kendi bir iş beceremez. Hasbelkader gazeteci olmuştur. Ondan sonra her fırsatta gazetecileri ve mesleği kötüler. Halbuki hatanın kendisinde olduğunun farkında bile olmaz.
Gazeteciliğin ivme arttırdığı, sistemini değiştirdiği çok doğru bir tespittir. Ama gazetecilik mesleğine zarar veren bu değişiklikler değildir. Bilakis gazetecilik çok daha dinamik bir hale gelmektedir ve ilerleyen sürelerde de gazetecilik en önemli mesleklerden biri olarak kontrol görevine devam edecektir. Bunun değişmesi ihtimali bile yoktur. Sadece eskiden gazeteleri taşların üzerine kazırken, papirüslere yazmaya başlamışlar daha sonradan kağıtlara dönmüşler şimdi de dijital ortamlara yazıyoruz. Yazan hep aynı sadece yazılan yer değişiyor. Bunu unutmamak lazım.
Tabii ki burada işin siyaset tarafına da değineyim. Malumunuz olduğu üzere 23 yıldır süren tek başına bir iktidar var. Dolayısıyla bu iktidar oldukça güçlü idi. Bu güçten dolayı da fırsat bulup hem makam hem mevkii hem de para sahibi olanlar hükümetin hep aynı şekilde gideceğini düşünerek “gazetecilere değil hükümete ihtiyacı” olduğunu düşünerek, gazetecilere ihtiyaç duymama şımarıklığına sahip olabiliyor. Ama bu isimler ilerleyen süreçte Konya’dan dışarıya çıktıkları zaman selam verecek adam bulamayacaklar.
Ben hep yazıyorum; kaç tane vali, kaç tane belediye başkanı, onlarca yönetici yüzlerce müdür, yüzlerce oda, dernek, vakıf başkanları gördük. Çoğu bu 35-40 sene içerisinde kayboldu gitti. Ama biz naçizane Konya kamuoyu ile muhataplığımıza hala devam ediyoruz.
O nedenle hükümetle ilişkilerin sağlam olması muhakkak bir yarar sağlar ama gazetecilerle ilişkilerin sağlamlığı çok daha fazla önem arz eder, benden söylemesi.
Türkiye bilhassa 2015’ten sonra bir sistem değişikliğine gitmeye başladı. Ve bu sistem değişikliğinden tüm sektörler nasibini aldı. Tabii ki gazetecilik sektörü de nasibini alanlardan, etkilenenlerdendi. Dolayısıyla eğer gazetecilikle ilgili eksiklik duyan varsa hiç merak etmesin bu bir geçiş sürecidir. Bu süreç bittikten sonra gazetecilik yine devlet yönetiminde etkili bir güç olarak yerini almaya devam edecektir.
Bu sistem değişikliği sırasında illaki içindeki çürük elmalar, gazeteci olmayıp o posta bürünenler, elenip gidecek ve de gazetecilik yine en güvenilir meslek dallarından biri olarak görevini ifa edecektir.
